Rybak i Pasterz
● Rozważa: ks. Dominik Sobczyk ●

Obraz wygenerowany w Canva AI przedstawiający rybaka i pasterza w jednej osobie.

IV Niedziela Wielkanocna, rok A (26.04.2026 r.)
Ewangelia: J 10,1-10 ●

Nie wejdziesz przez bramę serca drugiego człowieka, dokonując jego połowu i okazując pasterską troskę, jeśli najpierw nie wejdziesz przez bramę Serca Jezusowego.

Rybak i pasterz – śmierdziel i wyrzutek. Taka dość krzywdząca opinia krążyła o tych zawodach w czasach Pana Jezusa. I pomyśleć, że sam Chrystus posłuży się takimi obrazami, aby ukazać piękno kapłańskiego powołania i misji w Kościele, która swe źródło ma w posłaniu Mesjasza Bożego na świat… Taka wizja pokazuje, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby i wybiera tych ostatnich, ośmieszanych, pogardzanych, aby przez nich dokonywać rzeczy niezwykłych, niemieszczących się w logice wyrachowanych i mądrych „mądrością świata tego” i aby przez ich posługę pisać niesłychaną historię. I jak tu nie podziwiać naszego Zbawiciela, który nikogo nie wyklucza, a wręcz daje szansę tym, którzy po ludzku na nią nie zasługują?

Abstrahując od statusu społecznego rybaków i pasterzy w starożytności, warto przyjrzeć się czynnościom przez nich wykonywanym: łowieniu ryb i wypasaniu owiec. Jest w tych zadaniach coś pospolitego, takiego normalnego – ryby zwyczajowo wchodziły w skład menu Galilejczyków, a z owiec chociażby można było pozyskać wełnę. Lecz Jezus ze swoim absolutnym novum nadał tym czynnościom znacznie głębszy i piękniejszy sens. Odtąd wierny uczeń Jezusa miał być w świecie jak rybak i pasterz. Nauką Ewangelii dokonywał połowu nowych uczniów, a posługą miłości troszczył się o pozyskanych ludzi. Te dwa zadania są dobrze widoczne w słowie Bożym.

Piotr, któremu została powierzona obietnica, iż będzie łowił ludzi (Łk 5,10b), wychodzi odważnie i w mocy Ducha Świętego wygłasza płomienną katechezę (Dz 2,14-40). Przez tę jedną naukę (!) niejako zarzuca sieć Dobrej Nowiny na około trzy tysiące osób (Dz 2,41), tym samym kierując ich do nawrócenia i przyjęcia chrztu. Głoszenie słowa Bożego jest jak łowienie ryb – potrzeba tu wytrwałości, cierpliwości, zręczności i zdecydowania, aby złowić serce człowieka słowami rodzącymi wiarę i dającymi życie wiecznego. Niemniej nie można o tym zapomnieć, że najpierw potrzeba samemu zostać złowionym przez samego Pana, tak jak to miało miejsce w życiu Piotra. Tylko wówczas można będzie mówić o skuteczności misji zbawczego połowu.

Chrystus w Ewangelii ukazuje siebie jako bramę dla owiec (J 10,7), a nieco dalej (co prawda niedzielna perykopa nie obejmuje tego fragmentu) nazywa siebie dobrym pasterzem (J 10,11). To także bardzo interesujący obraz, który przede wszystkim zasadza się na sprawowaniu troskliwej i opiekuńczej posługi miłości. Dobry pasterz dba o swoje owce, dając im najlepszy pokarm (Ps 23,2a), prowadząc w miejsca odpoczynku (Ps 23,2b), stając na straży bezpieczeństwa (Ps 23,4). Nie ulega wątpliwości, że takim Dobrym Pasterzem jest dla nas sam Jezus Chrystus, który we właściwy sposób się o nas troszczy i okazuje swoją miłość. Chce On żywić nas swoim Ciałem i Krwią, zapewniając nam odpoczynek na pastwiskach wieczności, prowadzić poprzez słowo Boże do przystani prawdy i Bożego królestwa i strzec nas przed zagrożeniem ze strony złego ducha. Posługa sakramentalna w odniesieniu do kapłanów i posługa caritas (miłosierdzia) dotycząca zarówno kapłanów, jak i świeckich jest niczym odzwierciedlenie czynności troski pasterskiej o owieczki. I podobnie, aby być dobrym pasterzem dla powierzonej owczarni, najpierw trzeba wejść przez bramę Serca Jezusowego i wsłuchując się w Jego bicie, w tym samym rytmie miłości troszczyć się o bliźnich.

Przeżywając IV Niedzielę Wielkanocną jako Niedzielę Dobrego Pasterza i zarazem czas intensywnej modlitwy o powołania kapłańskie i za powołania kapłańskie, nie sposób nie odnosić obrazu rybaka i pasterza do kapłanów. Rzeczywiście, każdy kapłan winien być rybakiem i pasterzem – posługą słowa Bożego łowić serca ludzi dla królestwa Bożego, z kolei sprawowaniem sakramentów odżywiać wszystkich spragnionych Trójcy Świętej. Powyższa misja i powołanie należy do porządku bardzo trudnych zadań, które są możliwe tylko dzięki Bożej łasce i wspierane wstawiennictwem Maryi i świętych oraz wieloma ludzkimi modlitwami. Dlatego z naszej strony otoczmy opieką kapłanów, a także młodych mężczyzn wybierających życiowe powołanie, aby każdego dnia dawali się złowić słowem Chrystusa i poddawali się jednocześnie sakramentalnej boskiej opiece, i by w ten sposób mogli wiernie i skutecznie sprawować swoją posługę (w przypadku kapłanów) lub usłyszeli wezwanie do tak wspaniałego posługiwania (w przypadku młodych mężczyzn).

————–

Ks. Dominik Sobczyk – od 7 czerwca 2025 r. prezbiter diecezji rzeszowskiej. Od 23 sierpnia 2025 r. pełni posługę wikariusza w parafii pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czarnej Sędziszowskiej.

Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus powiedział: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. Kto jednak wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec. Temu otwiera odźwierny, a owce słuchają jego głosu; woła on swoje owce po imieniu i wyprowadza je. A kiedy wszystkie wyprowadzi, staje na ich czele, a owce postępują za nim, ponieważ głos jego znają, Natomiast za obcym nie pójdą, lecz będą uciekać od niego, bo nie znają głosu obcych”.
Tę przypowieść opowiedział im Jezus, lecz oni nie pojęli znaczenia tego, co im mówił. Powtórnie więc powiedział do nich Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Ja jestem bramą owiec. Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce. Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę. Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości”.

Poleć innym!