Przebywają na ziemi, lecz są obywatelami nieba
● Rozważa: ks. Jakub Dzierżak ●

Zdjęcie: Natalia Klocek, © by Dziennik Parafialny

Trzydziesta Trzecia Niedziela Zwykła, rok A (15.11.2026 r.)
Ewangelia: Mt 25, 14-30 ●

Chciałbym, abyśmy w Słowie Bożym, przeznaczonym na najbliższą niedzielę, spróbowali popatrzeć na trzy sprawy: wielką potrzebę budowania relacji z Jezusem; pochwałę kobiet oraz zachętę do uczciwej i wytrwałej pracy.

Zbliżamy się wielkimi krokami do zakończenia kolejnego roku liturgicznego. Jak zawsze w tych ostatnich tygodniach Okresu Zwykłego, częściej słyszymy fragmenty Słowa Bożego dotyczące czuwania i bycia zawsze przygotowanym na przyjście Jezusa. Tydzień temu rozważaliśmy przypowieść o dziesięciu pannach, które czekały na przyjście pana młodego. Pan Bóg poprzez swoje Słowo daje nam różne wskazówki dotyczące tego, jak możemy się dobrze przygotować na spotkanie z Nim. Chciałbym zacząć od krótkiego fragmentu z piętnastego rozdziału Ewangelii według św. Jana, który usłyszymy bezpośrednio przed Ewangelią: „Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwać będę. Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity”. To zdanie mówi o tym, co jest najważniejsze: jeśli chcemy autentycznie czuwać i być gotowi na spotkanie z Jezusem, niezależnie od tego, kiedy ono nastąpi, powinniśmy po prostu w Nim trwać. Oznacza to budowanie z Nim relacji. Trwamy przy różnych osobach: przy współmałżonku, przyjacielu, rodzicach lub innych osobach dla nas ważnych. Nie wyobrażamy sobie często życia bez nich, a kiedy odchodzą, bardzo za nimi tęsknimy i wiele bylibyśmy gotowi oddać za to, by móc ponownie się z nimi spotkać. Jezus bardzo chce dokładnie tego samego – abyśmy rzeczywiście wierzyli, to znaczy budowali z Nim więź, a nie tylko spełniali zewnętrznie obowiązki religijne. Jezus chce Twojego i mojego serca, abyśmy dzielili z Nim codzienne wydarzenia, pili razem z Nim poranną kawę, w Jego towarzystwie szli do pracy i zajmowali się domem, w Jego ramionach odpoczywali.

Druga rzecz, którą chciałbym podkreślić, to pochwała kobiet, którą usłyszymy w pierwszym czytaniu. Jest to tzw. poemat o dzielnej kobiecie z Księgi Przysłów. Taka towarzyszka życia to prawdziwy skarb. Czym się charakteryzuje? Przede wszystkim dobrym sercem i uczciwą pracą. Być może nieraz zapominamy o tym, aby doceniać i chwalić kobiety za to, co robią. Pamiętajmy, że Chrystus dostrzegał ich piękno i włączał je do swojej misji, a najpiękniejszym przykładem kobiety jest sama Matka Boża – Maryja.

Wreszcie, Pan Bóg zaprasza nas do codziennej wierności, która wyraża się w uczciwej pracy i dobrym realizowaniu swoich zadań. Psalm nazywa błogosławionym tego człowieka, który służy Panu. Święty Paweł przypomina, że, jako uczniowie Chrystusa, jesteśmy dziećmi światłości i nie możemy przespać swojego życia. Wykorzystujmy czas, który mamy, najlepiej jak się da i miejmy oczy otwarte na to, co dzieje się dokoła. Dziś bardzo potrzeba ludzi żyjących świadomie, którzy nie myślą wyłącznie o swoich własnych potrzebach, ale potrafią trzeźwo oceniać różne wydarzenia, zwłaszcza to, co może nam zagrażać. Przypowieść o talentach z kolei pokazuje nam, że jesteśmy obdarowani przez Boga. Jesteśmy piękni w Jego oczach. Jeśli ktoś twierdzi, że nie ma talentu lub nie ma w sobie nic wyjątkowego, żyje w kłamstwie. Pan Bóg nie tworzy byle czego – jeśli wierzymy, że to On nas stworzył, to znaczy, że włożył w nas coś wyjątkowego, czym możemy podzielić się ze światem. Być może warto na modlitwie spróbować pomyśleć, co to może być, a jeśli już wiem, to warto przemyśleć, jak udaje mi się to realizować. Zgodnie ze słowami, zaczerpniętymi od świętego Ignacego: „Co zrobiłem dla Chrystusa? Co robię dla Chrystusa? Co zrobię dla Chrystusa”?

————–

Ks. Jakub Dzierżak – ksiądz diecezji rzeszowskiej, pochodzący z Parafii pw. Matki Bożej Łaskawej w Chmielniku. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk Ks. Bp. Jana Wątroby w 2020 roku. Studiuje teologię biblijną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II oraz nauki biblijne w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść:
«Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.
Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.
Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!”
Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».

Poleć innym!