Dwie drogi
● Rozważa: ks. Krzysztof Lampart ●

Rafaello, Przemienienie

Druga Niedziela Wielkiego Postu,
rok A (1.03.2026)
Ewangelia: Mt 17, 1-9●

W drugą niedzielę Wielkiego Postu Kościół każe nam się pochylić nad tajemnicą Przemienienia Pana Jezusa na górze Tabor. Mistrz z Nazaretu bierze ze sobą swoich trzech najbardziej zaufanych uczniów i „przemienia się” wobec nich. Ukazuje się im w swoim Bóstwie, a towarzyszą mu Mojżesz i Eliasz. Ci dwaj najwięksi prorocy Starego Testamentu mogą symbolizować dwie drogi prowadzące do poznania Jezusa i zjednoczenia z Nim.

Na Taborze Jezus chce umocnić wiarę swoich uczniów, tak aby nie załamali się w momencie próby, którą była ofiara z Jego życia na krzyżu. Swoje Bóstwo ujawniał im wcześniej przez cudowne uzdrowienia, panowanie nad naturą, przez nauczanie z Boskim autorytetem, a teraz naocznie ukazuje im, Kim tak naprawdę jest. Pozwala się im zobaczyć w towarzystwie Mojżesza i Eliasza. Być może chce im przez to powiedzieć, w jaki sposób będą mogli mieć z Nim kontakt nawet wtedy, gdy zostanie On im zabrany.

Mojżesz i Eliasz to w Starym Testamencie dwaj wielcy prorocy. Pierwszy z nich to prawodawca. Jemu Bóg powierzył Prawo, którego punktem centralnym był Dekalog, czyli Dziesięć Przykazań Bożych. W księdze Powtórzonego Prawa sam Mojżesz zachwyca się nad wewnętrzną mądrością i doskonałością Prawa, które podarował Izraelowi Bóg za jego pośrednictwem, i pyta retorycznie: „Któryż naród wielki ma prawa i nakazy tak sprawiedliwe, jak całe to Prawo, które ja wam dziś daję?” (Pwt 4,8). Zatem Jezus wskazuje pierwszą drogę, na której można będzie Go znaleźć. Jest to droga mądrości. Jezus ukrywa się w Słowie Bożym, swoje Prawo wypisał też w sumieniu człowieka, Jego mądrość widać też w świecie Stworzonym, posłusznym prawom, które On mu nadał.

Z kolei Eliasz to prorok zapamiętany przede wszystkim jako ten, przez którego Bóg działał cuda pośród swojego ludu. Za jego przyczyną w trakcie klęski głodu wdowa w Sarepcie miała pod dostatkiem mąki i oliwy oraz jej syn został wskrzeszony. To Eliasz pokonał proroków Baala, kiedy sprowadził ogień z nieba na ołtarz. Rozdzielił wody Jordanu i został wzięty do nieba na ognistym rydwanie. Jezus obiecał, że będzie współdziałał wraz z Apostołami nawet po swoim odejściu. Tak się też stało. Uczniowie Jezusa głosili z mocą Dobrą Nowinę, a Pan czynił wielkie znaki przez ich wiarę. Do dzisiaj wierzący w Chrystusa modlą się w różnych intencjach do Boga i proszą o to, co przerasta ludzkie możliwości. Prawdą jest, że wielu trapią wątpliwości, gdy ich długotrwałe modlitwy, przynajmniej na pierwszy rzut oka, nie są wysłuchane, ale i dzisiaj Chrystus pragnie, byśmy w sytuacjach trudnych, być może nawet bez wyjścia, z ufnością zwracali się do Niego. To druga droga, na której każe nam Jezus odnajdować Jego samego.

————–

Ks. Krzysztof Lampart – Wikariusz w parafii pw. Narodzenia NMP w Gorlicach

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim.
Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza».
Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!» Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli.
A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!» Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».

Poleć innym!