Miejsce grzechu staje się miejscem zbawienia!
● Rozważa: ks. Marcin Murawski ●

Niedziela Chrztu Pańskiego, rok A (11.01.2026)
Ewangelia: Mt 3,13-17 ●

Wygenerowane przez Sora ChatGPT

Boże Narodzenie jest najkrótszym spośród okresów roku liturgicznego. Jest to jednak bardzo obfity czas, kiedy kontemplujemy tajemnicę Wcielenia Syna Bożego oraz Jego Objawienia się światu. W ostatnią niedzielę tego czasu wpatrujemy się w wydarzenia nad rzeką Jordan, kiedy Jezus przyjmuje chrzest.

To tam Jan Chrzciciel, prorok mocny w słowie i czynie, głosił bliskie nadejście zapowiadanego Mesjasza. Wzywał do pokuty i nawrócenia, jak również chrzcił. Nie był to jednak chrzest w tym znaczeniu, jakie znamy dzisiaj. Chrzest Jana – czyli polanie wodą – było zewnętrznym znakiem rozpoczęcia drogi powrotu na Boże ścieżki. Czymś podobnym w dzisiejszych czasach jest posypanie głów popiołem, odbywające się w Środę Popielcową. Chrzest Jana nie dokonywał zmiany we wnętrzu człowieka, był tylko zachętą do poprawy swojego życia, do zmiany czynów – po prostu do nawrócenia.

Już sama rzeka Jordan ma niezwykłe znaczenie, szczególnie istotne w kontekście dzisiejszego święta. Jako miejsce, gdzie ludzie wyznawali swoje grzechy, niejako „niosła w sobie ludzie grzechy i słabości”. Znamy ją także z takich wydarzeń Starego Testamentu, jak wejście Izraelitów do Ziemi Obiecanej (kiedy to wody się rozstąpiły – niemalże jak Morze Czerwone) czy z historii Naamana – dowódcy wojsk aramejskich. Wtedy to choremu na trąd generałowi prorok Elizeusz kazał się zanurzyć siedem razy w rzece, aby zostać uwolnionym od trądu. Naaman wypowiada ciekawe słowa: „Czyż Abana i Parpar, rzeki Damaszku, nie są lepsze od wszystkich wód Izraela? Czyż nie mogłem się w nich wykąpać i być oczyszczonym?”. Widać tutaj, że Jordan nie był uznawany za zbyt czystą rzekę. Był wręcz symbolem śmierci, podobną symbolikę miała generalnie sama „woda”.

A jednak Jezus zanurzył się właśnie w tej rzece. Pokazał, że jako Bóg zjednoczył się z każdym człowiekiem, wziął na siebie wszystkie nasze grzechy, aby je zanieść na krzyż. I tutaj wracamy do tego chrztu, który jako sakrament przyjął każdy z nas. Właśnie od tego momentu, od momentu polania wodą naszej głowy i wypowiedzenia słów: „Ja Ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”, mamy udział w tym dziele zbawienia. Zostaliśmy uwolnieni od grzechu i rozpoczęło się w nas nowe życie. Bóg, ten, o którym słyszymy, że jest miłością, chce się z nami tą miłością i dobrocią dzielić. Chce nas obdarowywać. A każdy grzech, każda nasza słabość – może stać się szansą. Miejscem działania Boga i objawienia się Jego mocy! Zapraszajmy Go w nasze życie! Bo o każdym z nas Bóg mówi z wielką zażyłością: „Ty jesteś moim ukochanym dzieckiem, w Tobie mam upodobanie”. Bóg do każdego z nas z osobna mówi: „Kocham Cię – chcę być zawsze blisko Ciebie!”.

Jako ochrzczeni mamy również misję: żyć Ewangelią i dzielić się Nią z wszystkimi ludźmi. W ten sposób najpełniej okażemy się synami i córkami Boga. Być uczniami – misjonarzami. Być chrześcijanami!

————–

Ks. Marcin Murawski – prezbiter diecezji rzeszowskiej. Wikariusz parafii pw. Matki Bożej Różańcowej w Rzeszowie.

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: «To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?»
Jezus mu odpowiedział: «Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe». Wtedy Mu ustąpił.
A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».

Poleć innym!